De Partij voor de Dieren zet vraagtekens bij Nationale Tulpendag
Tweehonderdduizend giftige tulpen en tienduizenden toeristen op het Museumplein? Sinds 2012 wordt er jaarlijks een Nationale Tulpendag gehouden in Amsterdam – eerst op de Dam, nu op het Museumplein. Tijdens deze dag staan er 200.000 tulpen op het plein die gratis geplukt mogen worden. De afgelopen editie mocht op 18.000 bezoekers rekenen. Naast dat de stad al druk genoeg is, worden er bij het telen van deze tulpen pesticiden gebruikt. Deze zijn bewezen schadelijk voor de gezondheid, het milieu en de biodiversiteit. De Partij voor de Dieren ziet om deze redenen liever dat dit evenement niet doorgaat.
Laat je horen en strijd mee voor een gifvrije toekomst. Samen maken we het verschil! Wanneer? Zaterdag 18 januari 2025, vanaf 13:00 uur Waar? Museumplein, Amsterdam
Titiano Vecellio, Pieve di Cadore 1488/90, Venetië 1576. Venus van Urbino 1538, olieverf op doek 119×165. Florence Office Gallery – Urbino’s Venus is een van Titiaans beroemdste werken en toont een emblematische figuur van een jonge bruid die zich aankleedt om deel te nemen aan de viering van het ritueel dat in Venetië bekendstaat als “il toccamano”. Het was een huiselijke en niet-kerkelijke ceremonie waarbij jonge aanstaande vrouwen, door de hand van de bruidegom aan te raken, hun toestemming voor het huwelijk gaven. Titiano neemt de impuls om een verleidelijke Venus te schilderen naar aanleiding van een iconografie die is ontstaan in de Eerste Renaissance en is geïnspireerd door de oude figuratie van de “Venus pudica”. Het meisje, naakt liggend op een bed van spreien, kijkt de toeschouwer aan met verleidelijke en zachte ogen, terwijl ze met haar linkerhand de pub verbergt en in haar rechterhand een boeket rozen vasthoudt, symbool van de Godin en van plezier en volharding in de liefde. Aan het voeteneind van het bed roept de slapende hond om huwelijkse trouw. De achtergrond toont een verfijnde omgeving, eigen aan een rijk patriottisch huis uit Venetië van de Vijf Eeuwen. Twee polsbandjes zijn in de problemen: de ene probeert stiekem in de prullenbak te sluipen waaruit ze net de weelderige gouden en blauwe trouwjurk heeft gehaald, zichtbaar op de schouder van de andere polsband die op de rechtervoet staat. Op de vensterbank is de pot met mirte, een plant die traditioneel in verband wordt gebracht met Venus, een verdere verwijzing naar de volharding in de liefde die nog steeds de hond aan het voeteneind van het bed streelt. Op dit doek bevestigt Titiano zijn buitengewone talent om intensiteit en karakter aan personages te geven, evenals een ongeëvenaarde kennis om de zachtheid van de incarnaties en de kwaliteit van de materialen terug te geven. Zoals een brief uit 1538 getuigt, werd het schilderij van de “naakte vrouw” door Guidobaldo II della Rovere rechtstreeks van Titiano gekocht; het doek arriveerde vervolgens in 1631 in Florence met de erfenis van Vittoria della Rovere, laatste van het Huis en echtgenote van de Groothertog van Toscane, Ferdinando II de’ Medici. Lange tijd werd het tentoongesteld in de Tribune van Officieren naast de Venere de’ Medici, waarschijnlijk in een gewenste vergelijking tussen de twee opvallende schoonheden, het klassieke en ideale van het antieke beeld en het moderne en vleselijke geschilderd door Titiaan. Bron: Fragmenten
Uitgelicht: “We zijn eigenlijk helemaal geen waterplaneet”
David Attenborough, de legendarische Britse natuurdocumentairemaker, heeft ons weer eens aan het denken gezet met een krachtige observatie over de schaal en kwetsbaarheid van onze planeet.
In een recente uitspraak sprak hij zijn verbazing uit over mensen die versteld staan van de diepte van de Marianentrog, het diepste deel van de oceaan dat zich zo’n 10 kilometer onder het zeeoppervlak bevindt. Hij plaatste dit echter in perspectief door te benadrukken hoe klein en oppervlakkig dit werkelijk is in vergelijking met de omvang van de aarde.
Hij zei: “Ik ben verbaasd over mensen die hun mond open laten vallen van verbazing dat de Marianentrog ongeveer 10 kilometer diep is. Dat stelt niets voor. Dat is ongeveer 6 mijl. Denk eens aan hoe breed de oceanen zijn. Als de aarde een appel zou zijn, is het wateroppervlak vergelijkbaar met de schil van die appel. We zijn eigenlijk helemaal geen waterplaneet.”
Attenborough’s vergelijking benadrukt hoe dun de waterlaag op onze planeet werkelijk is. Hoewel de oceanen een groot deel van het aardoppervlak bedekken, vormen ze slechts een flinterdunne laag wanneer je kijkt naar de totale omvang van de aarde. Hij trekt dezelfde vergelijking met onze atmosfeer: “De atmosfeer is niet veel dikker.” Deze dunne lagen van water en lucht zijn essentieel voor het leven zoals wij dat kennen, maar ze maken ook duidelijk hoe kwetsbaar en beperkt onze leefomgeving is.
Attenborough beklemtoonde hoe deze inzichten een gevoel van verantwoordelijkheid zouden moeten oproepen. Als individu kan hij, in één enkele hardloopronde, een grotere afstand afleggen dan de diepte van de diepste oceaan. Dit perspectief illustreert hoe fragiel het leven op aarde is en hoezeer het afhangt van deze dunne lagen van water en lucht. Zijn boodschap is duidelijk: we moeten beter zorg dragen voor onze planeet.
Wat betekent dit voor ons?
Attenborough’s woorden zijn een ‘wake-upcall’. Ze herinneren ons eraan dat we ons bewust moeten zijn van de grenzen van onze planeet en dat ons voortbestaan afhangt van de zorg en bescherming van deze dunne lagen. Het gaat niet alleen om het beschermen van ecosystemen of soorten, maar om het waarborgen van de toekomst van de mensheid zelf.
Zijn boodschap is er één van urgentie én hoop: als we onze verantwoordelijkheid nemen en ons inzetten voor duurzaamheid, kunnen we een verschil maken. Het begint bij bewustzijn, en daarmee zet Attenborough met zijn inzichtelijke observaties ons hopelijk weer aan het denken.
[…] Editie Glyfosaat/PFAS 72 – ‘What shall we use to fill the empty spaces. Where waves of hunger ro…Editie Glyfosaat/PFAS 73 – ‘And how long can this go on? How long before it breaks up, how long, I wanna scream, oh yeah!’ […]
Laat je horen en strijd mee voor een gifvrije toekomst.
Wanneer? Zaterdag 18 januari 2025, vanaf 13:00 uur
Waar? Museumplein, Amsterdam
Autorijden en Parkinson(isme) 
Plaats een reactie